- Gegevens
- Geschreven door: Jef
Vanaf het prille begin heb ik een haat-liefdeverhouding met het fenomeen mobiele telefoon. Natuurlijk is zo’n ding handig als je ergens met pech staat of voor andere noodgevallen. Helaas worden ze daar zelden voor gebruikt, wat resulteert in talloze onzinnige gesprekken. Vooral tijdens mijn treinreizen word je lastiggevallen met de meest zinloze conversaties die standaard beginnen met: “Waar ben je?” Soms is de andere kant slechts één treinstel verder.
“Ik zie een koe.” “Oh, jij ook? Hahaha.” “Wij eten vanavond spruitjes.” “Ik draag een geel bloesje.”
Kortom: een half uur gepraat, maar niets gezegd. Van alle kanten word je belaagd door de meest vreselijke ringtones, in zichzelf pratende vreemde vogels met een “oortje” in, en luidruchtig kwebbelende tantes.
Maar de techniek staat niet stil: de huidige mobiele telefoon is geëvolueerd. Het is tegenwoordig een alleskunner. Hij maakt foto’s, filmpjes, hij trilt (altijd prettig voor de dames), en je kunt hem tegenwoordig ook gebruiken als mp3-speler. Hij maakt nog net je eten niet klaar.
Maar vernieuwing is niet altijd vooruitgang, want vooral de mp3‑functie is uiterst irritant. Het is namelijk de nieuwste rage om in de trein gewoon muziek te beluisteren via de telefoon zelf. Opmerkelijk is dat dit meestal gebeurt door een bepaalde groep mensen, waardoor een razende rapper met iel geluid zijn woorden uit het kleine speakertje perst op een geluidsniveau dat zeer onprettig is. Zelfs een joekie‑joekie‑recordertje uit het jaar nul klinkt tien keer beter.
Als je dan zo nodig muziek wilt luisteren, doe dan een oortje in en ga niet showen met je vette mobiel, want geloof me: je slaat een vet modderfiguur.
- Gegevens
- Geschreven door: Jef
Terwijl ik hier nog een beetje duf voor mij uit zit te staren en druk bezig ben om wakker te worden, dringt het eindelijk tot me door dat we over drie weken al met vakantie gaan. Voor het eerst gaan we dit keer weg met mijn familie. Niet zoals we gewend zijn naar Denemarken of Italië, maar dit keer voor het eerst naar Frankrijk — de Provence om precies te zijn. We hebben in de gidsen naar diverse huisjes gekeken in Italië, Spanje en Frankrijk, en uiteindelijk is het dit geworden: een mooi huisje voor negen personen, zo’n zestig kilometer van Nice.
Er zit me alleen één ding niet lekker. De laatste twee kilometer moeten worden afgelegd via een onverharde weg in heuvelachtig gebied. Jaja, daar komt mijn hoogtevrees weer om de hoek kijken… Ik zie er nu al tegenop. Elke keer als we ergens naartoe gaan, boodschappen moeten doen, noem maar op: heuveltje op, heuveltje af. En let op mijn woorden, dat “heuveltje” blijkt natuurlijk een steile berg te zijn met aan één kant een ravijn. Die pech heb ik altijd.
Vorige week is Ajax naar de dierenarts geweest voor zijn prikjes, ter voorbereiding op zijn logeerpartij in het kattenpension. Nee, dat kon hij niet waarderen, en de hele avond kregen we de negeerbehandeling van mijnheer! De auto is volgende week aan de beurt — de grote beurt wel te verstaan. In het weekend gaan we nog wat informatieboekjes halen over de pracht en praal van de Provence en de Côte d’Azur, want we willen tenslotte wel wat zien… En dan, over tweeënhalve week, begint het grote avontuur. (Dit wordt ongetwijfeld vervolgd…)