En toen was er niks meer... Jaren van blog-berichten ooit geschreven, allemaal verdwenen. Als sneeuw voor de zon.. Letter voor letter met bloed, zweet en tranen (Hoe cliché, Andre Hazes) door de jaren heen getypt. En nu verdwenen, opgelost in het grote cyber luchtledige. Misschien ooit nog terug te vinden, maar nu niet de kennis of de tijd om dit te doen. Daarom, een nieuw begin.. Welkom bij het vernieuwde Jefland.

Sinds enige tijd heeft Almere een slogan, namelijk “Het kan in Almere”. Omdat schijnbaar alles kan en ook onze goede vriendin Paula in Almere woont, besloten we om vandaag een dagje Almere te houden. Vandaar dat ik om even over tienen Paula belde met het heugelijke feit dat ze ons op de koffie kon verwachten. Het duurde even voordat er iemand zeer duf de telefoon opnamen: “Met Paula” klonk het zeer slaperig aan de andere kant. Ik begon meteen tegen haar aan te ratelen en te vertellen dat we zo naar Almere kwamen etc. Maar scheen niet tot het door te dringen. “We zijn over 10 minuten bij je!”, dat zinnetje hielp want ze was meteen klaarwakker. Tja, een vrouw als Pasula moet eerst lekker uitgebreid douchen, fohnen, optutten en veel koffiedrinken voor ze enigszins zichzelf is. Dat was dus even wakker schrikken geblazen voor haar. Ik stelde haar maar gerust dat we over een uur, anderhalf uur zouden arriveren. Maar toen we een dik uur later aankwamen was ze nog niet gereed. Tsja,
HET KAN IN ALMERE…

Na lekker koffie en thee leuten kwam het gesprek op verschillende dingen, waaronder natuurlijk het onvermijdelijke webloggen, als je alletwee een weblog hebt kom je daar niet omheen. Maar ook over andere dingen en voor we het wisten waren we in eens op het onderwerp broodbakken beland. Ik zei dat ik binnenkort een broodbakmachine wou aanschaffen. Paula en Gerard hadden een nog ongebruikte in de kast staan en die mocht ik van ze hebben, heel lief van ze, En,
HET KAN IN ALMERE…

Paula had heerlijke gevuld speculaas gehaald, maar die was zo lekker dat ze koek al snel op was. Ze weet dat ik dol ben op marsepein en vertelde dat ze kleine bolletjes marsepein in chocolade had gehaald. Ik maakte een jubelsprongetje en vroeg meteen om een bakkie thee in de hoop wat marsepein te krijgen. De thee kwam met daarbij een paar bolletjes. Ik stak er snel eentje in mijn mond in de hoop op de heerlijke smaak van marsepein. Helaas had Paula het etiket niet goed bekeken en het bleken amandelen in een chocoladejasje te zien. Hoewel ze wel lekker waren was het toch een flinke domper. Weet je,
HET KAN IN ALMERE

We besloten even naar het centrum te gaan, ik wou graag naar de Mediamarkt, Wim en Paula waren markt-fans. We besloten de auto dus in het midden van de twee plekken te parkeren. Het parkeerdak boven op de Konmar, maar bij de betaalautomaat schrokken we ons een hoedje €3,08 parkeergeld per uur!!! Wat een stelletje uitzuigers zeg. De parkeergarage aan de overkant kost “slechts” €0,83 per minuut. Wij wisten dus niet hoe snel we van het dak af moesten komen. Degene die op dat moment de parkeermeter volgooide met muntjes en mijn commentaar aanhoorde, drukte op annuleren en volgde mijn voorbeeld: De parkeergarage aan de overkant. Het is schandalig, maar
HET KAN IN ALMERE

 

Het winkelen was leuk. Het eerste winkeltje was een combinatie van woonwinkel inclusief beelden en sieraden. Een kolfje naar de hand voor Wim en Paula. Wim kon zich inhouden, Paula niet en kocht een verjaardagspresentje voor iemand en wat sieraden voor zichzelf. Ook waren wij in een heel leuke zaak met allerlei soorten koffie, thee, serviezen en bonbons… Mjammie jammie, dat was een winkeltje voor Paula en Jeffie… Ik heb de halve winkel onder gekwijld geloof ik. Daarna was het weer de beurt voor Wim, in een etalage zag hij een heel mooie jas staan. Tja, daar moesten we even naar binnen en daar zag hij ook een heel leuk colbertje hangen. Hij natuurlijk passen en het stond hem echt geweldig. Dit paste echt wel in zijn collectie. Wij kijken naar het prijskaartje en trokken wit weg. € 515,=, kassa!!! Heeeeeeel voorzichtig trok Wim het colbertje weer uit. Dit soort prijzen?
HET KAN IN ALMERE

Onderweg natuurlijk wat gegeten, de markt over geweest en als hekkensluiter naar de Mediamarkt om ons te orienteren op een nieuwe TV. Al met al hebben we een heerlijk dagje gehad en toen we weer bij Paula en Gerard vertrokken, duwde ze ons ook nog een doos met bonbons in de handen die ze stiekum had gekocht in het koffie en thee winkeltje. Lief he. En je weet nu wat ik ga zeggen he?
DAT KAN ALLEEN IN ALMERE!!!

Sinds ik mij al kan heugen ben ik bang om onder narcose te gaan. Ik wist het zeker, als ik geopereerd zou worden zou ik in de narcose blijven. Ik was dus heel blij dat ik nooit onder het mes hoefde. Maar een aantal heftige keelontstekingen maakte daar een einde aan, op 32 jarige leeftijd was het dan zo ver. Mijn amandelen moesten eruit. Nou, ik scheet dus echt peentjes. De datum van de operatie kwam steeds dichterbij. Waarom duurt het altijd lang als je op leuke dingen wacht, maar staat je iets slechts te wachten dan vliegt de tijd voorbij. Omdat het verwijderen van de amandelen voor volwassenen een grotere ingreep is dan voor kinderen moest ik een tot twee nachtjes blijven. En eindelijk was de grote dag daar, met lood in de schoenen ging ik naar het ziekenhuis. ‘s Morgens de opname en ‘s middags de operatie. Even leek het of de operatie niet doorging omdat ik verhoging had, maar helaas ik was toch het haasje. Ik kreeg op de afdeling pilletjes om rustig te worden. Hahahaha, dachten ze nu werkelijk dat Jeffie zich tegen liet houden door 2 van zulke pilletjes? Echt niet!! Ik lag me daar een partij te shaken en was echt doodsbang. Mijn einde zou naderen, het einde was in zicht. En met dat idee werd ik naar beneden naar de wachtkamer gereden. Ik was helemaal overstuur en ze besloten maar om mij via een infuus al wat spul in te spuiten. En opeens, heeeyyyy Peace Man!!! Ik voelde mij relaaaaaaxxxxxí. Ik werd de operatiekamer ingereden en de klok die boven de deur hing kreeg alle vormen en het voelde of ik mij midden op zee bevond. Ik moest van het bed naar de operatietafel schuiven en halverwege de verhuizing ging voor mij het licht uit. “Mijnheer, mijnheer, wakker worden”, dat was het eerste wat ik hoorde. Voor mij stond een zuster met een spuugbakje. Het eerste wat ik dacht was “Hoera, ik leef nog”. Ik kreeg het spuugbakje in handen geduwd, voor als ik moest overgeven. Voor zover ik nog kon praten zei ik “nee hoor, ik moet nie… BLLLUUHHHGGGHH” en vol was het spuugbakje. Het bakje zat vol met het bloed dat ik tijdens de operatie en erna in mijn maag had gekregen. Ik vond alles best en nam de pijn op de koop toe, feit was dat ik het overleefd.

Waarom vertel ik dit verhaal? In feite is er namelijk weinig verschil tussen slapen en een narcose. De ene is natuurlijk kunstmatig en de ander natuurlijk, maar feit blijft dat je een periode van de wereld bent. Een vreemd fenomeen is dat eigenlijk: slapen. Je gaat in bed liggen, doet je ogen dicht en dan verlies je zonder dat je het zelf in de gaten hebt je bewustzijn. Best eng als je daar over na gaat denken. Ik zal eerlijk bekennen dat ik af en toe bang ben om in slaap te vallen, dan lig ik in bed en denk: Dit is mijn laatste gedachte voor ik slaap, zometeen ben ik helemaal van de wereld, stel je toch eens voor dat ik morgen niet meer wakker wordt dan zijn dit mijn laatste gedachten. Getverdemme, wat een rotgedachte. En dit soort denkbeelden zijn vaak het begin van een slapeloze nacht. Je zal maar echt een fobie hebben voor slapen, dan heb je een groot probleem want een mens kan niet zonder slaap. Gelukkig komen deze gedachten bij mij sporadisch voor want vaak ben ik te moe om zo te denken en verlang ik maar al te graag naar mijn bedje waar Klaas Vaak mij meteen knock out slaat en mij plezante dromen bezorgt.

De afgelopen dagen heeft iedereen gemopperd op de bonden over de op handen zijnde staking bij het openbaar vervoer. Wat iedereen schijnt te vergeten is dat zonder de asociale bezuinigingen van dit kabinet er ook geen actie’s ondernomen worden. Ik sta dus voor de volle 100% achter elke aktie/staking tegen de plannen van dit kabinet. Ook al betekend het dat ik vandaag een verplichte vrije dag had. Tja, en wat doe je op zo’n vrije dag? Je gaat lekker computeren en voor je het weet is de dag al bijna om.

Vanmiddag even in de keuken gestaan want Wim wou graag weer zijn lievelingskostje hebben: stoofpeertjes, lekker met rode wijn en port. Ze waren weer goed gelukt en lekker rood. Voor mezelf heb ik pannenkoeken gebakken. Het is maar goed dat Paula dit niet wist anders stond ze meteen om 6 uur op de stoep want stoofpeertjes EN pannenkoeken behoren ook tot haar favoriete voedsel. Wat is jullie favoriete eten eigenlijk?