Leuk hoor, dat warme weer. Ondanks dat de temperatuur buiten een dikke vijftien graden lager ligt dan vorige week, is daar in huis weinig van te merken. De ramen en deuren tegen elkaar openzetten biedt even wat soelaas, maar zodra ze weer dichtgaan omarmt de warmte je als een klamme deken. Het zit in het plafond, in de muren en in elke porie van mijn huid, lijkt het wel.
Het is ook duidelijk te merken aan het eten thuis. De kersen die ik zaterdag op de markt heb gehaald, zaten gisteren al onder de witte schimmel. Ook het Turkse brood dat ik zaterdag heb gekocht kreeg gisteren vanzelf pootjes. Kortom: goede hygiëne in de keuken is zeker geen overdreven luxe. En toch… blijkbaar heb ik iets verkeerds naar binnen gekregen, want zondagavond kreeg ik behoorlijke buikkrampen en diarree. Pasula natuurlijk lachen, want dit gebeurde toen we bij haar op ziekenbezoek waren en ik voor haar gekookt had. Was het mijn mie met kip? Was het Pasula’s komkommersalade? Was het Pasula’s slechte klaverjasspel? Geen idee, maar ik bleef naar het toilet rennen. Maandag kon ik mij dan ook ziekmelden.
Vanmorgen was ik nog steeds ziek, maar aangezien vandaag niemand op kantoor zou zijn, ben ik met tegenzin toch maar vertrokken. Het begon al goed toen twee bussen niet kwamen opdagen. De eerstvolgende buschauffeur excuseerde zich: er was een bus kapot gegaan. Grrrr… Al met al kwam ik dus een dik uur te laat op mijn werk, waar ik nu als een vaatdoek dit logje zit te typen. Af en toe ren ik de gang door, in de race om bijtijds het toilet te halen. Ik tel de uurtjes dan ook af, en als ik thuiskom weet ik dat mijn bedje heerlijk op mij zal wachten… Hopelijk is de bus vanmiddag alweer gemaakt.